တစ္ခါက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာ ေလွ်ာက္ေျပာ ၾကရင္းေပါ့။ သူကေျပာပါတယ္။ ငါကပင္လယ္နဲ႔ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြကို သေဘာက်တယ္တဲ့ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေျပာက်ယ္တယ္ ေျပာေျပာ ပင္လယ္ေတြရဲ့ နယ္နမိတ္ကို ေက်ာက္ေဆာင္ေတြက တားဆီးကန္႔သတ္ ေပးထားႏိုင္လို႔ပါတဲ့။
ဒါေပမယ့္ သံေစာင္းထက္ ေက်ာက္ေစာင္းထက္၊ ေက်ာက္ေစာင္းထက္ ေရေစာင္းထက္လို႔ ဆို႐ုိးရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ မာေက်ာစြာ ကန္႔သတ္ထားပါေစေတာ့ ..။ တေရြ႕ေရြ႕ တိုက္စားျခင္းကို ခံရတာပါပဲေလ။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တိမ္ေတြကို သေဘာက်တယ္။
မတည္ၿငိမ္ဘူး၊ မျပတ္သားဘူး လို႔ပဲဆိုဆို၊ ေလယူရာတိမ္း ယိမ္းတယ္လို႔ပဲ ေျပာေျပာ၊ အတားအဆီးမရွိ လြင့္ေမ်ာေနရတဲ့ တိမ္ေတြရဲ့ သဘာ၀ကို ႏွစ္သက္မိတယ္။
တိမ္ေတြဟာ ပံုစံတစ္ခုထဲမွာ ပံုေသမရွိပဲ အၿမဲဆန္းသစ္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္။ အခ်ိန္ကာလ အလိုက္ လွပတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကိုလဲ ဖန္တီးေပးတယ္။
မုန္တိုင္ဘယ္ေလာက္ထန္ထန္၊ ေလေတြဘယ္ေလာက္ ၾကမ္းၾကမ္း တိမ္ေတြ ၿပိဳလဲသြားတယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ သာယာတဲ့အခါ ႏူးညံ့စြာ လြင့္ေမ်ာရင္း ေကာင္းကင္ကို အလွဆင္ေနၾကၿပီ။
မႏိုင္၀န္ ထမ္းရတယ္လို႔လဲ ဘယ္ေတာ့မွမရွိဘူးေလ…။ မႏိုင္ေတာ့ရင္ ရြာခ်လိုက္တယ္..။ ရြာက်ၿပီးတဲ့အခါ ၾကည္လင္ေနၿမဲ။
ကၽြန္ေတာ္တိမ္ေတြကို သေဘာက်တယ္။
Post a Comment
ေျပာခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ခုခုေပါ့